Μαντινάδα

Τ’ όνομα του πατέρα μου έχεις και χαραχτήρα, τα λόγια του μη τα ξεχνάς, τις συμβουλές, του τήρα.

Ήρτα να σου ’φχηθώ Κωστή εις το ξεπόρτισμα σου, μεσ’ τη ζωή σου άξια να ’ναι τα βήματά σου.

Εγώ ολίγο γνοιάζομαι για τα διπλώματά σου, ψηλά να το κρα(τ)είς Κωστή τ’ όνομα της γενιάς σου.

Κωστή μου καλορίζικα να ’ναι τα δυο πτυχία και η καινούργια σου ζωή μέσα στην ευτυχία.

Έχεις τη, την αποστολή, για μάνα και πατέρα, εσίμωσε κι ο πεθερός κ’ έγιν’ η νύχτα μέρα.

Από μικρός σε γνώρισα, Κωστή, να μεγαλώνεις, ετώρα που παντρεύγκεσαι μόνο να καμαρώνεις.

Με τη χαρά σας χαίρομαι γιατ’ είναι και δικιά μου, πάντοτε να ’χετε χαρές να δείχνω τη χαρά μου.

Χαίρομαι απού χαίρεστε, φίλοι, με τη χαρά μου, το ίδιο θέννά ’καμνα στη θέση σας αν θα ’μου.