Μαντινάδα

Ας είν’ η ώρα η καλή ξά(δ)ερφε στον υιό σου και να μπουν ίδιες χαρές ξανά στο σπιτικό σου.

Ενέθρεψες τα τα παιδιά και όλοι τα ντζηλεύου κι όπου βρεθού κι όπου σταθού,  λόγια καλά τω λέου.

Εσπούδασες, παντρεύγκεσαι Κωστή μας μάνι-μάνι και εαγκυροβόλησες σε ασφαλές λιμάνι.

Αρμένισε τη τη ζωή με τόλμη και με θάρρος, λιμάνι σου η Φωτεινή και η αγάπη φάρος.

Στου Διακογιώργη τ’ όνομα που του ’χω αδυναμία, να μη βρεθεί εις τη ζωή ομπρός του τρικυμία.

Όλες σου τις ενέργειες τις κάμνεις με κουμπάσο και ξεύρεις να χειρίζεσαι της τράπουλας τον άσο.

Καταμεσίς του Διαφανιού κι αντίκρια του σπιτιού σου, εκεί εχτίστην η φωλιά συμπέθερε του γιου σου.

Περήφανε μου αδελφέ πάντα σε καμαρώνω, ότι είσαι άριστος γονιός, το επιβεβαιώνω.