Μαντινάδα

Σύγκορμος τρέμω σήμερο, ραγίζει η καρδιά μου, που λείπεις ’πο το λάλημα της κόρης, σου τατά μου

Αμμ’ ήρτασι τ’ αδέρφια μου και τ’ ανοικοδομήσα κι όμορφα το ξανάφτιαξαν, έτσι δε το αφήσαν.

Πριν χρόνια εί(δ)α όνειρο ότι στο σπίτι μέσα, εσπάσασιν οι στύλιοι του και τα ουκάρια ’πέσα.

Ας είστε καλορίζικοι Μιχάλη και Μαρία, θα ευχηθώ στο σπίτι σας να ’ναιν η ευτυχία.

Να στερεώσεις λεμονιά ν’ απλώσεις να ριντζώσεις και στω Νταή(δ)ω το μπαξέ ν’ αθθίσεις, να βλαστώσεις

Ο Θιός, που σε αδίκησε, να του το συμπαθήσεις, τώρα στη νέα σου ζωή χαρούμενη να ζήσεις.

Τα πρωτινά σου βάσανα φο(β)ούμαι να τα λέω, τώρα ζωή χαρούμενη επιθυμώ και θέλω.

Ορφανεμένη λεμονιά ’π’ το Χάρο πικραμένη, τη τύχη σου ’χεν ο Θεός ολόχρουσα γραμμένη.