Μαντινάδα

Ο νους μου εσταμάτησε κ’ (δ)ε λειτουργάει πλέα, στερεωμένη εύχομαι καλή μου συππεθθέρα.

Θα ’πω τα καλορίντζικα μέσα ’πο τη καρδιά μου, γιατί εχάρηκα κ’ εγώ, μικρή τριανταφυλλιά μου.

Κορόνα του Πατριαρκειού που ’χεις τη τιμιότη, ’κρέμασες τίμιο σταυρό στην εϊκή σου νιότη.

Τα βάσανα φιλιότσα μου περάσαν από ’σένα, τώρα στη νέα σου ζωή να ζεις καμαρωμένα.

Έτσι που τα λογάριαντζα, καλά εξετελέψα κ’ οι α(δ)ερφοί σου οι καλοί σε εκαλοπαντρέψα.

Χρόνια πολλά στη νιότη σου και στο καλό σου ταίρι κι ό,τι ζητήσεις στη ζωή ο Θιός να σου το φέρει.

Μαρούκλα πενταφρόνιμη κόρη καλού πατέρα, οι αρετές σου οι πολλές καλό παιδί σου ’φέρα.

Καλώς τη, τη τριανταφυλλιά, τη μικρορφανεμένη, με τη καρδιά μου εύχομαι να ’στε στερεωμένοι.